Gałczyński – poeta magiczny (cz. 1)

0

Z cyklu: Historia Salonu Muzyki i Poezji

Wielkie, wciąż żywe zainteresowanie twórczością autora Zaczarowanej dorożki wywołało konieczność zareagowania na nie. Legenda Gałczyńskiego, jak to bywa z niemal każdą legendą, niesie ze sobą wiele uproszczeń, przekłamań, fałszywych interpretacji. Zrozumiałam, że póki żyję, muszę dawać świadectwo prawdzie – stąd moje liczne spotkania, których wcześniej nie znosiłam, gdyż uważałam, że wszystko, co wiąże się z K.I.G. – to moja najprywatniejsza sprawa. Zapraszana przez młodych ludzi dużo jeżdżę po Polsce, starając się sprostać zainteresowaniom; w szkołach noszących imię poety (jest ich kilkadziesiąt),
w bibliotekach, w Muzeum
 w Praniu, na rozmaitych konkursach recytatorskich, koncertach, festiwalach młodej poezji.

Plakat

Mam świadomość, iż tak długo, jak ludzie będą sięgali po twórczość K.I.G., dopóty będą się realizować marzenia Poety – „Chciałbym i mój ślad na drogach ocalić od zapomnienia”. W całym tym moim działaniu nie ma nic z poświęcenia. Przeciwnie, przynosi mi ono satysfakcję i zawodowe spełnienie. Dzięki spotkaniom żyję wśród ludzi, z ich rzeczywistą codziennością, realiami, troskami, radościami.”

Program

Kira Gałczyńska

Córka poety, dziennikarka, autorka kilkunastu książek reportażowo- wspomnieniowych, edytorka i popularyzatorka twórczości swojego ojca–poety, współorganizatorka, wraz z mężem Januszem Kilańskim, Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego w Praniu na Mazurach.

Kiedy byłam uczennicą szkoły podstawowej, zjawiła się w naszej klasie nowa dziewczynka – o czarnych, krótkich włosach, wesoła, taki troszkę łobuziak. Nazywała się Kira Gałczyńska. Była to córka poety Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, ale mnie to wtedy zupełnie nie obchodziło. Jako uczennica trzeciej klasy nawet nie wiedziałam, kto to był Gałczyński.

A. Pilitowska i K. Jasiński – Plac Merkurego

Po prostu bardzo lubiłam Kirę, bawiłyśmy się razem, przychodziłam do
ich mieszkania na ul. Basztowej. Była dla mnie taką miłą, szkolną koleżanką. Już wtedy grałam
 w teatrze. Po pewnym czasie Kira opuściła naszą szkołę i straciłam 
z nią kontakt. W Kanadzie, w bibliotece znalazłam książkę jej autorstwa, a w niej natknęłam się na następujące zdanie – „Bardzo zazdrościłam mojej koleżance, Marysi Nowotarskiej, jej występów 
w teatrze”. Przypomniałam sobie wtedy wszystkie zabawy z Kirą i bardzo się wzruszyłam.

M. Nowotarska, K. Ingleton, M. Lis, K. Jasiński – Bal zakochanych

– „Muszę zrobić duży spektakl o Gałczyńskim i zaprosić do udziału w nim jego córkę!” Poprzez moją koleżankę z Krakowa odnalazłam 
kontakt do Kiry, zadzwoniłam 
do niej i umówiłyśmy się na spotkanie. Było to tak naturalne, jakbyśmy przez te wszystkie lata widywały się niemalże codziennie. Oczywiście zaprosiłam ją do wzięcia udziału w spektaklu o Jej Ojcu. Zgodziła się!

Przed spektaklem Kira Gałczyńska opowiada o swoim ojcu

Kira przyjechała do Toronto jeszcze podczas prób i bardzo chciała być na nich obecna, ale nie wyraziłam na to zgody. Pragnęłam, aby ten wieczór o Jej Ojcu był dla niej niespodzianką. Podczas przedstawienia siedziała w pierwszym rzędzie, a potem, kiedy przyszła na nią kolej, weszła na scenę i przepięknie opowiedziała wzruszającą historię książeczki do nabożeństwa, podarowanej poecie przez jego matkę. Gałczyński nosił ją cały czas przy sobie i pomogła mu przetrwać ciężkie lata niewoli, które spędził w niemieckim oflagu. Kira podzieliła się również wspomnieniami z krakowskiego okresu poety.

A. Pilitowska – Plac Merkurego

To przedstawienie iskrzyło się poetyckością, muzyką, tańcem i zabawą, ale zawierało też elementy melancholii, często występującej w wierszach Gałczyńskiego, chociażby w jego „Pożegnaniu z latarniami”, które oczywiście znalazło się repertuarze. Pożegnaliśmy latarnie, ale jednocześnie w naszym skromnym teatrze kanadyjskim powitaliśmy córkę słynnego poety.

Maria Nowotarska

Fragment książki
Beaty Gołembiowskiej
“Teatr bez granic”

 

 

 

Poleć:

O Autorze:

Beata Gołembiowska

Beata Gołembiowska – pisarka, autorka powieści Żółta sukienka, Malowanki na szkle, Lista Olafa, Droga do Wilenii oraz książek–albumów – W jednej walizce i Teatr bez granic. Kocha przyrodę, ceni ciszę, a w ludziach – tolerancję.

skomentuj

Home | Direct | Dashboard | About us

Unless otherwise noted our website is using photographs from FreeDigitalPhotos.net and Wikipedia under their respective licenses

Copyright © 2015. All Rights Reserved.