Miłości Hemarowe (część 1)

0

Historia Salonu Muzyki i Poezji

Podejmując decyzje repertuarowe, zdaję sobie sprawę, że podczas dwugodzinnego przedstawienia opartego na twórczości wybranego poety, mogę pokazać zaledwie maleńki wycinek tej złożonej, często trudnej drogi. Przed laty, grając w Londynie spektakl „Helena – rzecz o Modrzejewskiej” spotkałam gwiazdę kabaretu Hemara, lwowiankę – Władę Majewską. Po przedstawieniu rozmawiałyśmy o trudnym losie pisarzy i aktorów na emigracji.

Plakat proj. J. Dąbrowska

Pani Włada, najbliższa współpracownica Hemara, była pełna podziwu dla jego twórczości oraz uporu i profesjonalizmu, z jakim prowadził teatr. Zarażona jej entuzjazmem do twórczości artysty, postanowiłam „zrobić Hemara” w Toronto. Zapoznałam się z jego spuścizną, tą gorzką, która z rozdartym sercem ostro rozprawiała się ze znienawidzoną przez poetę komuną. Wybrałam jednak inną drogę – drogę miłości i stąd powstał tytuł – „Hemarowe Miłości”.

Program

Te miłości same pchały się do tworzonego przeze mnie scenariusza. Pierwsza miłość – to jego ukochany Lwów, Lwów dzieciństwa. Legendarny liść, który zerwał z ostatniego drzewa wyjeżdżając ze Lwowa, przechowywał nie tylko w pamięci, ale również zasuszony w książce.

A. Pasadyn, S. Iwasiuk, K. Jasiński, F. Świrski, Chór Rewelersów – Kochać nie warto

Hemar, poeta niezwykle wrażliwy na piękno kobiece, w przedwojennej Warszawie, w okresie rozkwitu kabaretu Qui Quo Pro, z którym współpracował, zakochał się w pięknej aktorce, Marii Modzelewskiej. To była jego druga miłość.

Scena zbiorowa – Kiedy znów zakwitną białe bzy

Ta trzecia – to Warszawa i jej kabarety. I wreszcie Londyn. Po wojennej tułaczce osiedla się w Londynie i tu buduje swą nową wielką miłość – Teatr Hemara, gromadzący widzów i znakomitych artystów, których los wojenny rzucił do Anglii.

M. Lis, A. Gore

Pegazy widniejące na plakacie i w scenografii są symbolem wolności poety. Mimo cierpień, jakie spadły na Hemara poprzez utratę największych miłości, Pegazy go nie opuściły i jego sztuka nadal króluje, nie tylko na emigracji, ale po upadku komuny przywrócono jej należny honor w Polsce. 

Maria Nowotarska

M. Nowotarska K. Jasiński, S. Iwasiuk, A. Pasadyn, A. Pilitowska i M. Lis – Jaka mama taka córka

 

Fragment książki Beaty Gołembiowskiej “Teatr bez granic

 

Poleć:

O Autorze:

Beata Gołembiowska

Beata Gołembiowska – pisarka, autorka powieści Żółta sukienka, Malowanki na szkle, Lista Olafa, Droga do Wilenii oraz książek–albumów – W jednej walizce i Teatr bez granic. Kocha przyrodę, ceni ciszę, a w ludziach – tolerancję.

skomentuj

Home | Direct | Dashboard | About us

Unless otherwise noted our website is using photographs from FreeDigitalPhotos.net and Wikipedia under their respective licenses

Copyright © 2015. All Rights Reserved.