Kliwia – dzisiaj liście, jutro kwiaty

0

Z cyklu: Jan Ogrodnik z nieba

kliwia_7441Kliwia to niezwykle popularna kiedyś pokojowa roślina należąca do rodziny amarkylowatych (łac. Amaryllidaceae). Znały ją dobrze nasze babcie, potem jakby o niej zapomniano i dopiero w ostatnich latach powróciła do łask domowych ogrodników. W praktyce, spośród trzech występujących w przyrodzie gatunków, jako kwiat doniczkowy uprawia się tylko jeden gatunek, noszący w polskim języku nazwę kliwii pomarańczowej (łac. C. miniata). Anglicy natomiast poza nagminnym używaniem w życiu codziennym nazwy łacińskiej, określają tę rodzinę również jako “Kaffir lily”.

Kliwia pochodzi z południowej Afryki, gdzie naturalnie rośnie na wyżynnych, ilastych glebach Natalu. W tym rejonie Afryki występuje cykliczność dwóch wegetacyjnych pór roku: od maja przez okres całego lata roślinność pozostaje w stanie spoczynku z powodu upału i suszy; odnowienie wegetacji następuje dopiero po nadejściu pory deszczowej jesienią. Dlatego właśnie dorosłe okazy kliwii mają w sobie utrwalone genetycznie zakwitanie dopiero po kilkutygodniowym okresie spoczynku. W warunkach domowych należy je zatem przesuszyć przez około 60 dni w drugiej połowie lata.

Właściwie pielęgnowana roślina wydaje co roku z końcem zimy efektowny kwiatostan z kolorach od pomarańczowo-czerwonego do czerwonego. Składa się on z 10 do 15 rurkowatych kwiatów. Przyczyną zdarzającego się czasem braku kwitnienia jest błąd w sztuce uprawowej, polegający na niestworzeniu roślinie kilkutygodniowego okresu spoczynku. Wskazane jest również, aby w okresie suszy kliwia przebywała w nieco niższej temperaturze (poniżej 18 st. C). Pamiętać należy o usuwaniu torebek nasiennych po przekwitnięciu rośliny. Kliwia “nie lubi” też przekręcania doniczki. Wskazane jest zatem umieszczenie na pojemniku znaku świetlnego, pozwalającego na postawienie go zawsze w tej samej pozycji.

k35O to kilka uwag na temat uprawy kliwii:


Miejsce uprawy: przez cały rok jasne, ale nigdy w pełni słoneczne; latem można roślinę wynieść na zewnątrz, ale w miejsce ocienione; od listopada do stycznia powinna przebywać ona w nieco niższej temperaturze bez podlewania; po pojawieniu się pędu kwiatowego trzeba jej ponownie zapewnić temperaturę pokojową; roślinę przesadzamy do nieznacznie większego naczynia, gdy korzenie zaczynają wypychać ją z doniczki; niektórzy twierdzą, że kliwia lepiej kwitnie, gdy korzenie ściśnięte są w małej doniczce, dlatego roślinę należy przesadzać co 3-4 lata.

Podlewanie: regularne, ale umiarkowane, w miesiącach spoczynku prawie nie podlewamy, nie należy dopuszczać do gromadzenia się wody w doniczce; przed kolejnym podlaniem górna warstwa ziemi powinna być przesuszona. UWAGA! Mięsiste korzenie przypominające nieco bulwę nie tolerują zalegana wody i zagniwają.

Nawożenie: od lutego do października nawozem dla roślin domowych.

Rozmnażanie: z ostrożnie oddzielonych odrostów; w produkcji szklarniowej z uzyskanych po przekwitnięciu zapylonego kwiatu nasion.

Szkodniki: niekiedy między podstawami liści pojawiają się wełnowce; wtedy poleca się zastosowanie systematycznego środka owadobójczego.

 

Poleć:

O Autorze:

Jan Ogrodnik

Przemyslaw Jan Dabrowski - architekt krajobrazu, dziennikarz zajmujacy sie tematyka ogodnicza znany w Toronto jako Jan Ogrodnik. Od dwudziestu lat na lamach prasy, jak rowniez w radio oraz w telwizji radzi jak uprawiac przydomowe ogrody. Projektuje zielen wokol domow i instytucji publicznych, a takze udziela konsultacji ogrodniczych. Od kilku lat wspolpracuje jako Agent d/s handlu nieruchomosciami z torontonska firma GoWest Realty Ltd Brokerage. Oferuje bezplatny projekt ogrodu przy zakupie lub sprzedazy domu.

skomentuj

Home | Direct | Dashboard | About us

Unless otherwise noted our website is using photographs from FreeDigitalPhotos.net and Wikipedia under their respective licenses

Copyright © 2015. All Rights Reserved.